NMA: white labels zijn nooit legaal geweest. Slecht idee van Sjak Lomme

12 januari 2013 - White labels zijn nooit legaal geweest. Dat blijkt uit antwoorden van de NMA op vragen van Energieenwater.net. Hierbij de antwoorden.

Whitelabels die doen of ze leverancier zijn maar die geen vergunning hebben, doen iets wat niet mag. Dat heeft de NMa vorig jaar al duidelijk gemaakt aan Trianel. Ook met het argument dat deze constructie in geval van een faillissement nadelen heeft. Verschillende whitelabels hebben toen een vergunningaanvraag voorbereid. 

De ervaringen met de whitelabels in het faillissement van Trianel bevestigen het standpunt van de NMa, Wij gaan verder met het laten uitfaseren van whitelabels als hybride vorm. Whitelabels moeten ofwel een vergunning aanvragen of optreden als wederverkoper.

Aldus de NMA.

Is dat alles?
De meeste kleine energiebedrijven waren white labels in deze zin, want voor de klant was het veelal niet duidelijk dat de energie door iemand anders beleverd werd. Maar vraag is of dit het enige criterium is om een klein energiebedrijf als white label te bestempelen. Voor zover wij hebben begrepen staan klanten van een white label ook onder de naam van dat witte merk in de systemen. Dus de sector zelf, inclusief mogelijk de NMA, moeten hebben toegestaan dat dit gebeurt.

Nut en noodzaak
Bij wederverkopers, die dus wel toegestaan blijven, schijnt dat anders te zijn. Dan staat de klant in de systemen genoteerd als klant van de echte leverancier, dus van bijvoorbeeld Trianel. Daarom konden klanten van wederverkopers meteen omgezet worden na het faillissement van Trianel. De vraag is wel of wederverkopers soms niet ook doen, of hebben gedaan, alsof de energie geleverd wordt door hen. Wie zal hebben geweten dat Lochem Energie een wederverkoper is? De grens tussen wederverkopers en white labels is in de praktijk dus ook niet zo scherp als de NMA doet voorkomen.

Vraag
Een vraag die gesteld kan worden is wat precies het nut is wederverkopers. Waarom zou iemand simpelweg de stroom en het gas van een andere leverancier willen doorverkopen? Wat is de toegevoegde waarde van zo'n bedrijf? Waarom zou je ze toestaan zonder dat ze een vergunning hoeven aan te vragen? Ze leveren eigenlijk ook energie, dus er is best iets voor de stelling te zeggen dat ook wederverkopers vergunningen zouden moeten hebben. Iedereen die levert loopt risico. Maar wederverkopers mogen vooralsnog blijven, zonder vergunning aan te vragen.

Businessmodel
De NMA stelt dus dat de organisatie Trianel al een hele tijd geleden gezegd heeft problemen te hebben met het fenomeen white labels. Daarmee werd eigenlijk ook het businessmodel van Trianel onderuit geschopt, want die teerde op white labels. De white labels zelf zijn dus blijkbaar niet op de hoogte gebracht. Maar zij zijn wel vergunningsaanvragen gaan voorbereiden, zegt de NMA. Dus mogelijk heeft Trianel deze witte merken op de hoogte gebracht van de twijfel bij de NMA.

Claims
Overigens hebben we het idee dat er wel een aantal white labels nieuwe vergunningen hebben aangevraagd, maar lang niet allemaal. Het werd dus niet als een verplichting gepresenteerd. De NMA lijkt met dit mailtje haar doortastendheid derhalve een beetje te overdrijven. Het kan zijn dat de NMA zich hiermee met terugwerkende kracht indekt tegen het verwijt te weinig gedaan te hebben en tegen mogelijke claims.

We stonden erbij en keken ernaar
Er waren trouwens ook best wel argumenten om white labels toe te staan. Op die manier werd de toetredingsbarrière voor kleine duurzame energiecoöperaties een stuk lager. We hebben er allemaal bijgestaan en naar gekeken, zonder te waarschuwen voor de risico's. Verder moet bedacht worden dat de huidige problemen weer niet te wijten zijn aan de white labels als zodanig, maar vooral aan één grof falend energiebedrijf met een falend management, genaamd Orro Energy. Die had zijn zaakjes niet op orde, en zoals zo vaak lijden de goede nu ook weer onder een enkele kwade.

Slecht idee
Het idee van energieadviseur Sjak Lomme om vergunningen te splitsen is ook niet echt de oplossing. Lomme stelt voor om vergunningen af te geven voor de marketing en verkoop en vergunningen voor de administratie. De kleine energiebedrijven zouden dan zo'n eerste vergunning moeten aanvragen. Dat leidt echter weer tot een hoop bureaucratische rompslomp. Het probleem is niet dat de white labels niet deugden of zo, en dat ze daarom nodig aan een vergunningsstelsel moeten worden onderworpen. Let wel: de vergunninghouder, Trianel, ging hier failliet, en daardoor kwamen de white labels in problemen.

Trits
Het probleem hier was dat een hele trits aan kleine bedrijfjes vastzat aan een partij die omviel. Dat kun je dus voorkomen door te zorgen dat alle partijen meer op zichzelf staan, dus door alle partijen een vergunning te laten aanvragen. Energiehandel gaat gepaard met veel risico's en de NMA moet alle bedrijven toetsen op financiële weerbaarheid. De risico's liggen juist bij de verkopers, lijkt me. Een ander probleem was dat klanten die getroffen werden door het failliet van Trianel niet meer traceerbaar waren. Ze stonden immers onder de naam van het white label in de boeken. Ook dat probleem los je niet op door nieuwe vergunningen te introduceren.

Ander onderscheid
Beter is wellicht een duidelijker onderscheid maken tussen leveranciers en kleine producenten. Lokale duurzame energiebedrijven zouden zich vooral bezig kunnen gaan houden met het mogelijk maken van duurzame productie. De stroom verkopen ze dan aan 'echte' leveranciers. Waarmee niet gezegd is dat deze leveranciers niet bepaalde taken mogen uitbesteden.

Copyright © Geldengroen.net

Deel dit artikel

Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn