Europa 4: We willen toch niet zomaar ieder Europa, of wel Pechtold?

Vervolg van: Europa 3: We hoeven niet uit de euro te stappen om ons geld veilig te stellen

 

De volgende vraag die aan de orde komt is hoe we om moeten gaan met die EU, want die leidt ook tot steeds meer onvrede, met name in Nederland. Wilders heeft dit niet voor niets tot hoofdthema van zijn campagne gemaakt.

Visie
Politici als Pechtold doen alsof mensen die kritisch zijn niet doorhebben hoe belangrijk Europa is. En zij zelf weten dat wel want zij hebben een VISIE. De vraag of Europa belangrijk is of niet staat echter niet ter discussie, net als bij die euro. Europa is belangrijk, maar het gaat hier om de vraag hoe we Europa inrichten. 'En we willen niet zomaar ieder Europa, toch meneer Pechtold? U bent van D66, dus juist u zou moeten willen dat we een democratisch Europa hebben en dat hebben we nu niet. Ook voor u wordt het daarom tijd om eens wat kritische kanttekeningen bij Europa te zetten. Wat is uw visie daarop?' We willen onder meer een democratisch Europa, een Europa dat zich allen bemoeit met het noodzakelijke en een Europa dat niet onnodig veel geld uitgeeft.

Kritiek
De kritiek richt zich nu met name op de kosten van alle Europese instellingen, salarissen van de mensen die er werken en de kosten van de maatregelen, maar ook op de ongebreidelde bemoeizucht van Europa. Met onze polders bijvoorbeeld. Absurd dat een euro-commissaris zich gaat bemoeien met de vraag of wij hier in Nederland polders onder water moeten zetten of niet; polders die door onze voorvaderen bijna met de blote handen gemaakt zijn om ons land te beschermen tegen water en om nieuwe landbouwgrond te verkrijgen. Ook de mate van gedetailleerdheid van nieuwe energie-wetgeving is absurd, waar we eerder over geschreven hebben. Voorbeeld: 'Een energie-centrale van zo- en zoveel MW mag niet verder dan zo- en zoveel kilometer van een stad met zo- en zoveel inwoners afstaan', zodat die de warmte aan de huizen in die stad kan leveren.

Symboolwetgeving
Tegelijkertijd zijn er altijd weer talrijke uitzonderingsclausules in de EU-wetgeving en is het altijd weer mogelijk, voor de slimste jongetjes van de klas, om onder alles uit te komen als ze willen. En dat gebeurt dan ook, niet door ons want wij zijn weliswaar het braafste maar niet het slimste jongetje van de klas, maar door andere landen. Een groot deel van de wetgeving lijkt dan ook een soort nietszeggende goede-bedoelingen- of symboolwetgeving te zijn, die in de praktijk nauwelijks bijdraagt aan wat het doel van de wet was. Een deel van de wetgeving heeft echter wel effect en grijpt dan juist weer heel diep in in ons dagelijks leven.

Machtshonger
Dit laatste gaat over de kwaliteit van de wetgeving. De vraag is hoe die beter kan. Een andere en meer belangrijkere vraag op dit moment is waar de Europese instellingen zich eigenlijk allemaal mee mogen bemoeien. Europa is verworden tot een soort dinosaurus die alles verzwelgt wat voor zijn voeten komt. Alles waar ze zich mee kán gaan bemoeien, gaat ze zich meer bemoeien. Eerst was het alleen kolen en staal, toen landbouw, toen milieu, afval, water, energie, financiën etc. Dit kan echter niet de bedoeling zijn. Het kan niet zo zijn dat een bestuurslaag, één van de vier of vijf, zich op steeds meer terreinen gaat begeven waarbij de macht van die andere bestuurslagen langzaam wordt uitgehold. De beleidsterreinen van elke bestuurslaag moeten nauw omschreven zijn, dus ook die van Europa. 'Daar en daar mag Europa zich wel mee bemoeien en daar en daar niet. En dat is tot nog toe niet gedaan, zo lijkt het.

Vragen
Daarbij moet het aloude subsidiariteitsbeginsel in ere worden hersteld. De EU moet alleen doen wat niet door lagere overheden gedaan kan worden. Wat is dat eigenlijk? Goede vraag. Moet de EU zich wel met energie bemoeien? En waarom eigenlijk? En waarom moet de EU zich met onze polders bemoeien, en met onze financiën en met onze gasvoorraden? Eigenlijk als je er goed over gaat nadenken blijven er niet veel terreinen over waarvan met zekerheid gesteld kan worden dat het goed is die aan Europa over te laten. Milieu is het duidelijkste voorbeeld. Concurrentie-mededinging? OK. Het landbouwbeleid moet maar eens ontmanteld worden. Buitenlands beleid doen we zelf wel. Eigenlijk zijn het vooral subjectieve keuzes. Ben je voor een federaal Europa, of voor een Europa van soevereine staten? Waarom zou je voor een federaal Europa zijn? Maar zelfs dan zullen de taken van de federale overheid nauw afgebakend moeten worden.

EUSSR
En dat wordt allemaal niet gedaan. Sterker nog, als je het onderwerp ook maar ter sprake bent wordt dat al gezien als kritiek en als Euro-ondermijnend gedrag. Dit bleek laatst onder meer uit een walgelijk artikel van Volkskrant-journalist Marc Peeperkorn die, zoals journalisten vaak doen, de kritische houding van rechtse partijen en politici belachelijk maken door buitenlanders daar flink op af te laten geven. De gedachte bij de eurofielen is: 'We zijn toch allemaal zo voor de mooie Europese gedachte en die vergt nu eenmaal samenwerking en een steeds verder gaande vorm van samenwerking anders komt die mooie Europese superstaat er nooit'. 'En een verdergaande samenwerking vereist nu eenmaal netjes de overdracht van steeds meer soevereiniteit aan ons.' De associatie met de centraal geleide economie van de voormalige USSR is inderdaad niet ver meer weg; dus niet gek dat al van de EUSSR gesproken wordt. Een Europese superstaat gaat ons echter geheid heel veel rampspoed brengen. Liever niet dus. Wel samenwerken, maar op een zo beperkt aantal terreinen; alleen als dat tot ons voordeel strekt.

Vervolg hier

Kenniscentrum Geldengroen.net
Copyright © Geldengroen.net

 

 

Deel dit artikel

Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn