Emissiestelsel doet wat het moet doen, is het nog niet goed

11 juni 2010 - Minister Huizinga van Vrom komt binnenkort met maatregelen om te voorkomen dat de bedrijven de prijs van CO2-uitstootrechten doorberekenen aan klanten, zo schrijft ze aan de Kamer. CO2-uitstootrechten kunnen verhandeld worden op de markt en hebben dus een waarde: op dit moment is die ongeveer 15 euro per ton CO2. Bedrijven krijgen die rechten gratis en dus wordt de doorberekening als oneerlijk ervaren.

Oude koeien
Een aantal jaren geleden was er al een hoop te doen over deze zogenaamde windfall profits. Ook energiebedrijven zouden die maken omdat ze de waarde van gratis verkregen rechten doorberekenen in de prijs van stroom. Bedrijven zouden dus net doen alsof ze moeten betalen voor die rechten, terwijl dat niet zo is. Die uitstootrechten zijn er gekomen met het Europese emissiestelsel (ETS), dat in 2005 van start ging. Bedrijven in de industrie en de energiesector krijgen ieder jaar een bepaalde hoeveelheid CO2-uitstootrechten. Als ze meer nodig hebben moeten ze rechten bijkopen op de markt.

Miljardenwinsten
Nu speelt het onderwerp wederom omdat adviesbureau CE laatst met een rapport kwam waarin het stelde dat de industrie die CO2-uitstootrechen ook doorberekent. Miljarden zouden er onterecht verdiend worden aan het stelsel. Industriële bedrijven hebben grote overschotten van die gratis verkregen rechten en hebben er dus ook niets voor betaald. Kamerleden stelden er vragen over, naar aanleiding van de uitgebreide agenda van de Milieuraad die vandaag plaatsvindt, en minister Huizinga komt dus binnenkort met antwoorden.

Vervuiler betaalt niet
Het is echter de vraag of er wel een probleem is. Het was juist de bedoeling van het Europese emissiehandelsstelsel dat vervuilende producten duurder zouden worden door het stelsel. De consument zou dan namelijk gestimuleerd worden om die schone, goedkope producten te kopen en producenten zouden gestimuleerd worden om goedkopere productiemethoden te gaan toepassen. Bedrijven die wilden vervuilen moeten daarvoor in de buidel tasten en dit zou doorberekend worden aan de klant. Sowieso mogen bedrijven natuurlijk voor hun producten vragen wat ze willen.

Oeh en ah roepen
Het echte probleem is dat bedrijven niet in de buidel hoeven te tasten omdat ze veel te veel rechten gratis krijgen. Daar zijn politici zelf schuldig aan, omdat ze hun eigen industrie niet teveel wilden belasten en niet op een concurrentieachterstand wilden zetten ten opzichte van de concurrentie buiten Europa. Sterker nog; de extra winsten voor de industrie door het stelsel is een beoogd effect geweest, hoewel dat nooit zo hardop wordt gezegd. Eerst konden industriële bedrijven als Corus op deze manier gecompenseerd worden voor hoge stroomprijzen en nu is het een middel om bedrijven door de recessie te helpen. Het lijkt derhalve nogal goedkoop om nu 'oeh en ah' te roepen.

Boterzachte aanbeveling
Wat nodig is, is dat rechten verkocht worden in plaats van weggegeven. Daar is iedereen die het milieu een warm hart toedraagt, het ook wel mee eens. Er wordt ook al eeuwen over gesproken, maar vooralsnog hoeven vanaf 2013 alleen energiebedrijven al hun rechten te kopen. Rechten zullen op de markt gebracht worden door veilingen. De opbrengsten van die veiling mogen de lidstaten naar eigen inzicht besteden, zo schrijft Huizinga nog in de brief. De Europese richtlijn over de emissiehandel bevat alleen een boterzachte 'aanbeveling'. Dat is dat de lidstaten het geld voor minstens de helft besteden aan nationaal en internationaal klimaatbeleid. Het Nederlandse kabinet moet nog beslissen wat ze met het geld gaat doen, zo schrijft de minister.

Copyright © Geldengroen.net

Deel dit artikel

Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn