Brandend water: indrukwekkende documentaire winning schaliegas Verenigde Staten

5 september 2011 - Zondagavond zond VPRO's Tegenlicht de documentaire Gasland uit over de winning van schaliegas in de Verenigde Staten. Het is een indrukwekkende documentaire, gemaakt door een man die plotseling met deze nieuwe techniek geconfronteerd wordt. Deze man, Josh Fox, woont in een mooi gebied bij een kreek in Pennsylvania, in het stroomgebied van de Delaware rivier, en krijgt een aanbod van 100.000 dollar om zijn land ter beschikking te stellen voor de winning van schaliegas. Vervolgens duikt hij in het onderwerp. "Moet ik een soort gaswinning-detective worden? Ja, blijkbaar." Hij komt tot schokkende conclusies.

De kamer van een tiener
Hij rijdt de Verenigde Staten af om te kijken op plaatsen waar schaliegas al gewonnen wordt, en dat zijn er veel. Hele landschappen zijn verpest nadat mijnbouwbedrijven als Encona, Williams en Cabot er talrijke boortorens oprichtten, ook op land dat formeel gezien aan alle Amerikanen toebehoort. De installaties (450.000) staan lukraak overal in het landschap; er was geen plan bij de aanleg en er is geen controle. Kronkelige wegen leiden van de ene boorinstallatie naar de andere. "Rommelig als de kamer van een tiener" Mensen die in de omgeving wonen zijn het haasje. Het drinkwater raakt vervuild. Verschillende bewoners lieten zien hoe ze hun water uit de kraan in brand konden steken.

Methyleenblauw
De winning van het gas in gesteentes gaat gepaard met de injectie van enorme hoeveelheden water: 4 tot 25 miljoen liter per keer dat er gekraakt wordt, zo'n 18 keer keer per put. Dat water wordt samen met maar liefst 596 verschillende chemicaliën onder hoge druk in het gesteente geperst, dat daardoor gaat splijten.Wat die chemicaliën precies zijn wist niemand, want ze worden geheim gehouden als de saus van een big mac of de ingrediënten van coca-cola. Maar een milieu-wetenschapper Thea Colborn, wist de hand op te leggen op een lijst en zij kwam tot een aantal van 596.

Lekker water
Water in een pot dat getapt was van de kraan, was duidelijk zwaar vervuild. Boorbedrijven zeiden dat er niets aan de hand was. Fox liet het water onderzoeken. Stoffen die erin zaten waren onder meer barium, strontium, heel veel ijzer en chlorids, kjeldahl stikstof en MBA's (methyleen blauwe actieve vloeistoffen) die de celwanden vernietigen. Dode vissen, kikkers en vogels zijn het gevolg. Als Fox een dode rivier in een desolaat landschap ziet, die hem vanwege een bocht aan zijn eigen kreek doet denken, breekt hij. Zal zijn paradijselijke omgeving er straks ook zo uit zien? En dat terwijl het gebied waar hij woont, in het stroomgebied van de Deleware, een waterwingebied is, onder meer voor grote steden als New York.

Dick Cheney
De vorige vice-president Dick Cheney heeft in dit alles een zeer kwalijke rol gespeeld. Cheney heeft voor Halliburton gewerkt, een bedrijf dat de techniek levert voor de winning van schaliegas. Hij heeft er voor gezorgd dat de winning niet meer belemmerd wordt door allerlei wettelijke beperkingen. Met de komst van de Energiewet van 2005 werd de winning van schaliegas uitgezonderd van de bepalingen van de safe drinkingwater-act, de clean water-act, de clean air-act en nog "dozijn" andere wetten, zo merkt Fox op.

Milieu-minister
Voorlichters en bazen van de mijnbouwbedrijven wilden niet reageren. De minister van Milieu van Pennsylvania probeerde alles goed te praten. "Er is geen energiebron die voor 100% schoon is." Hé, waar hebben we dat argument eerder gehoord? De minister zegt aan de ene kant dat het water niet vervuild is, en aan andere kant houdt hij vol dat er gezorgd wordt voor alternatieven voor iedereen die te maken heeft met vervuild drinkwater (wat duidelijk niet zo is). Fox heeft een paar flesjes meegenomen van mensen die bij boortorens wonen en vraagt de minister het te drinken. Die bedankt vriendelijk. Hij beëindigd uiteindelijk het interview. Vlak na het interview werd het milieu-ministerie getroffen door flinke bezuinigingen. 350 mensen moeten vertrekken.

Zitting in congres
Uiteindelijk leidt de documentaire tot een zitting in het congres, waar één van de bazen van zo'n milieumaffia-bedrijf het vuur na aan de schenen gelegd wordt door een senator DeGette. De baas geeft uiteindelijk toe dat hij liever niet heeft dat de winning van schaliegas onder de drinkwaterwet gaat vallen, hoewel hij volhoudt dat het niet vervuilend is.

Verbod is nodig
Het is schokkend om te zien hoe bedrijven in hun zucht naar winsten landschappen, gemeenschappen en de levens van mensen in de Verenigde Staten compleet verwoest hebben, en daar ook geenszins mee zitten. En dat gebeurde niet in de jaren zestig, maar dat gebeurt nu in 2011, terwijl we dachten dat we de milieu-wetgeving redelijk op orde hadden. Iedereen was gefocust op het klimaatprobleem en de uitstoot van CO2, terwijl onder iedereens neus een andere minstens even grote milieuramp plaatsvond. Er is maar één conclusie mogelijk: de winning van schaliegas zou verboden moeten worden, ook in Nederland.

Copyright © Geldengroen.net

Deel dit artikel

Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn