EU lijkt vast te houden aan CO2-doel van min 30%, ondanks mislukken Kopenhagen

21 januari 2010 - De Europese Unie heeft altijd als beleid gehad om de CO2-uitstoot met 30% te verminderen als andere grote landen in de wereld ook meedoen. Zo niet: dan wordt het 20%. Die andere landen doen niet mee; dat werd duidelijk tijdens de conferentie van december in Kopenhagen. Maar toch blijven lidstaten als Nederland inzetten op een reductie van 30% tot 2020, zo bleek afgelopen weekeinde tijdens een bijeenkomst van milieuministers in Sevilla, Spanje. Zo schrijft de Nederlandse minister Cramer van Milieu doodleuk op haar weblog over die bijeenkomst dat "we" bij het standpunt van 30% blijven. Andere lidstaten zijn daar echter nog niet zo van overtuigd. Aan Spanje, de huidige voorzitter van de EU, de taak om de scherven van de mislukte conferentie bij elkaar te vegen en met een vervolg op het EU-klimaatbeleid te komen.

Lekker vaag
De Spaanse minister van Milieu Elena Espinosa houdt zich daarbij op de vlakte. Alles wat zij kwijt wilde, in een toespraak voor het Europese parlement woensdag, was dat de VN meer macht moet krijgen bij het maken van afspraken over het wereldwijde klimaatbeleid en dat de strategie gericht moet zijn op het voorkomen van een temperatuurstijging van meer dan 2 graden. Dat doel van maximaal 2 graden temperatuurstijging is wel iets waar in Kopenhagen overeenstemming is bereikt . Verder moeten het aantal landen en hun inspanningen "zo breed en zo ambitieus als mogelijk zijn". Overigens is het opvallend dat 'het bereiken van overeenstemming over het klimaatbeleid' niet expliciet tot de prioriteiten van het Spaans voorzitterschap behoort.

Nieuwe voorstel met harde getallen
Hoewel er veel scherven zijn, is in Kopenhagen behalve die 2 graden-doelstelling wel afgesproken dat de landen voor 31 januari met hun reductiedoeleinden op de proppen komen. Daarover gaat dus nu de discussie tussen de 27 lidstaten van de EU. Wordt het 20 of 30%? Lidstaten als Nederland, Frankrijk, Duitsland en Zweden willen vasthouden aan 30%. Oost-Europese landen als Polen, Hongarije en Italië voelen daar echter niet veel voor. Minister Cramer doet net alsof er geen mislukte conferentie in Kopenhagen is geweest. Zij heeft, zo meldt ze op haar weblog, een nieuw voorstel ingediend, "op basis van rapportages van het Planbureau voor de Leefomgeving, met harde getallen". Dat voorstel viel goed viel bij veel lidstaten, volgens Cramer zelf dan.

Bindend akkoord is voldoende
En hoe denken de lidstaten met macht erover? Duitsland zou het beleid van de EU iets willen herformuleren. In plaats van dat er een reductie van 30% komt als andere delen van de wereld zich daar ook op vastleggen, zou er een zo'n reductie moeten komen als er een 'bindend akkoord' met die andere werelddelen komt. Niet bekend is of zo'n akkoord nog aan bepaalde criteria moet voldoen, of dat zomaar elk akkoord voldoet. Maar de Duitse minister voor Milieu Norbert Röttgen is, net als bijvoorbeeld de milieubeweging, de mening toegedaan dat een doel van 20% niet erg ambitieus is, omdat dat makkelijk te halen is.

Scott Brown
Overigens heeft ook de recente verkiezing van de republikeinse senator Scott Brown in Massachusetts mogelijk nog invloed op de wereldwijde inspanningen op klmaatgebied. De Democraten zijn door die verkiezing hun meerderheid in de Senaat kwijt geraakt, waardoor de kans kleiner is geworden dat het wetsvoorstel voor een cap-and-trade systeem van president Obama wordt aangenomen. Zo'n cap-and-trade systeem is vergelijkbaar met het Europese emissiehandelsysteem. Bedrijven krijgen een plafond opgelegd voor wat betreft de CO2 die ze mogen uitstoten; als ze meer nodig hebben moeten ze daarvoor rechten aankopen op de markt. Zo'n emissiestelsel is juist een handige manier om CO2-doelen te halen omdat het totaal van de plafonds op moet tellen tot het nationale doel. De Amerikanen zitten nu echter meer te denken aan maatregelen die meer expliciet de werkgelegenheid in het land bevorderen.

Invloed op energieprijzen
De uiteindelijke doelstelling waar de EU mee komt, kan van invloed zijn op de CO2-plafonds die opgelegd worden aan Europese bedrijven en daarmee ook op de prijs van CO2-rechten. Hoe lager de plafonds, hoe groter de schaarste aan CO2-rechten, hoe hoger de prijzen van die rechten. Dat heeft weer invloed op de energieprijzen, want conventionele energiecentrales zijn van alle installaties de grootste CO2-uitstoters. De prijs van CO2-rechten is gisteren gedaald, mogelijk door het gebrek aan overeenstemming in de EU.

Copyright © Geldengroen.net

Deel dit artikel

Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn