Alle windmolenparken in zee kampen met verzakkingen, schade honderd miljoen

16 juni 2011 - Alle windmolenparken op zee kampen met verzakkingen van het tussenstuk van de molens. De sector weet niet goed hoe ze het probleem op moet lossen; wel worden de molens al goed in de gaten gehouden. De schade om het op te lossen bedraagt al gauw honderd miljoen euro, zo werd woensdagmiddag duidelijk bij een trip naar het windmolenpark in de Noordzee van Noordzeewind, de joint-venture van Nuon en Shell, voor de kust van IJmuiden.

Transitiedeel
De verzakkingen bij het park van Noordzeewind kwamen in juli 2009 aan het licht. Het probleem werd ontdekt bij een inspectie door de bouwer van het park, Ballast Nedam, zo vertelde iemand van het bedrijf tegen ons. Het middelste deel van de windmolens, het deel tussen de fundering en de mast zelf, was een paar centimeter verzakt. Dat deel, het transitiedeel, wordt bij de bouw in de fundering geschoven en dan vastgezet met grout, een soort cement.

Waterpas
De reden dat de transitiepaal niet simpelweg met een 'flens' vastgeschroefd wordt aan de fundering is dat het bijna niet mogelijk is om een fundering er helemaal recht in te slaan. De mast moet echter wel recht staan, vandaar dat grout wordt gebruikt om het transitiedeel en daarmee de mast daarboven precies recht te zetten. Door de krachten die de golven en de wind op de molen uitoefenen ontstaan er echter in de loop van de tijd gaten tussen het grout en de paal. De paal kan dan gaan verzakken als een molen ineens stil komt te staan omdat het te hard gaat waaien, zo vertelde de projectmanager Albert Ploeg van het park tegen Energieenwater.net, woensdagmiddag op de boot.

Beton storten
Het probleem bij het park van Nuon en Shell is inmiddels opgelost. Er is beton in de 36 funderingspalen gestort.Typisch aan dit park is echter dat de transitiepaal aan de binnenkant van de funderingspaal zit, waardoor de transitiepaal vast komt te staan in het beton. Bij alle andere parken in zee zit het tussendeel aan de buitenkant van de funderingspaal en dan werkt dit foefje niet. Dat is het probleem waar anderen eigenaren van windmolenparken in de Noordzee mee te maken hebben. Er staan er inmiddels zo'n 1300 molens. Nadat het euvel was ontdekt bij Noordzeewind heeft de projectmanager zijn concullega's opgebeld met de tip om toch ook maar eens naar hun eigen palen te gaan kijken.

Lassen
Die zijn inmiddels aan het rekenen geslagen en goed gaan monitoren. De vraag die de ingenieurs zich stellen is hoe lang de palen het houden. Bij de bouw van een molen worden tijdelijk een soort blokjes in de funderingspaal gezet om de transitiepaal te ondersteunen totdat het grout droog is. Op die blokjes steunen de palen nu en de vraag is dus hoe lang ze dat houden. Uiteindelijk zal er toch gelast moeten worden, zo verwacht Ploeg. Het vastzetten van het transitiedeel met pennen of iets dergelijks brengt het risico met zich mee dat de paal zelf gaat scheuren.

Wie gaat betalen?
Een volgend probleem is natuurlijk wie dat gaat betalen. Nuon en Shell zeggen dat de bouwer, Ballast Nedam, verantwoordelijk is. Die stelt echter dat de parken gebouwd zijn volgens internationale normen en dat er ook op is toegezien dat dat is gebeurd. Alle bouwers hebben dan ook dezelfde fout gemaakt. Die normen zijn de normen van DNV (Det Norske Veritas) en het Nederlandse ingenieursbureau DHV heeft gecontroleerd of Ballast Nedam zich daaraan heeft gehouden.

Bard-oplossing
Funderingspalen van nieuwe parken zullen taps gaan toelopen, zo zegt Ploeg. Dan kan de transitiepaal niet verzakken. Ook zal de huid van de pijp ruwer worden gemaakt. Een andere optie is om het type funderingspalen van Bard te gaan gebruiken. Daar bestaat de fundering uit drie palen die boven bij elkaar komen. Er zullen dan minder krachten inwerken op de transitiepaal. De projectleider is echter niet enthousiast. Het probleem van dit type fundering is dat de drie delen boven aan elkaar gelast worden en dat de naden mogelijk los kunnen raken door de krachten die er op komen te staan. Bovendien is het veel meer werk en zijn de kosten van deze funderingspalen dan ook een stuk hoger. Hij moet nog niet hoe lang de palen het houden. Mogelijk dat er ook een patent op deze palen zit.

Garantieperiode
Ondertussen is voor Noordzeewind eindelijk de fase ingetreden waarin het park zich al had moeten bevinden vlak na de ingebruikname in 2007, zo vertelt directeur Bart Hoefakker. Behalve de verzakkingen zijn er ook problemen geweest met de tandwielkast. Die moest vervangen worden. Daarbij moesten de dakjes van de turbinekasten bovenin opgesneden worden. De reden dat die niet open konden was dat de tandwielen toch niet kapot zouden gaan, zo redeneerde Vestas. Wel dus. Hopelijk gaat nu alles goed want volgend jaar loopt de garantieperiode van vijf jaar af en dan zijn Nuon en Shell zelf verantwoordelijk voor het onderhoud. Farce majeur is verzekerd maar technische problemen zijn niet goed te verzekeren, zo vertelt Hoefakker.

Copyright © Geldengroen.net

Deel dit artikel

Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn