Grabbelton-akkoord is samenraapsel van stokpaardjes en geeft geen antwoord op vragen van deze tijd

30 oktober 2012 - Het regeerakkoord van VVD en PVDA is tot stand is gekomen door het trekken van kaarten, zo onthulden de twee onderhandelaars maandagavond in een discussie-programma. Op die kaartjes stonden mogelijke maatregelen; de stokpaardjes van beide partijen. Een soort grabbelton-akkoord dus. Het is te zien. Het resultaat is een opsomming van maatregelen die als los zand aan elkaar hangen en die geen antwoord geven op de vragen van deze tijd. Er spreekt geen visie uit. Iedereen ziet dat het belangrijkste uitgangspunt is geweest om de begroting op orde te krijgen.

Aanpak
Beter was geweest als er flink gediscussieerd was over wat dit land in deze tijd nu echt nodig heeft, en dat daar dan ook echt een antwoord op gevonden was. Dat er iets van een gezamenlijke visie was ontstaan, onder meer over wat de overheid moet doen en wat die niet moet doen. Een hele hoop zaken die nu worden gedaan waren dan waarschijnlijk afgevallen, zoals de investering in die zinloze JSF. Vervolgens had dan gekeken kunnen worden hoe die zaken zo gedaan kunnen worden dat de begroting echt in evenwicht is. Dat is dus een begroting met een tekort van nul, en niet met een tekort van 3%. Een zinloze belastingverlaging voor mensen met de hoogste inkomens had dan ook achterwege kunnen blijven.

Schaalvergroting
Maar dat is dus alles niet gedaan. Het akkoord geeft daarmee geen antwoorden op de tijd. Integendeel, het zijn de oplossingen van lang geleden. Is er iemand die nog denkt dat schaalvergroting van gemeenten ergens goed voor is? Toch wil deze regering dat er straks alleen nog maar gemeenten met meer dan 100.000 inwoners zijn. Dat wordt dus de bouw van weer een hele hoop nieuwe, protserige gemeentehuizen en de leegstand van een hele hoop andere gemeentehuizen die net gebouwd zijn. Het hele akkoord ademt weer de zucht naar schaalvergroting en centralisatie uit, die zo kenmerkend is van de PVDA en het enge efficiëntie-denken dat kenmerkend is van de VVD. Terwijl dit juist de tijd van decentralisatie zou moeten zijn.

Paard achter wagen
Ook op het gebied van duurzaamheid worden er geen potjes gebroken. Het is een obligaat verhaaltje. De urgentie van een omschakeling naar een duurzame economie wordt niet gevoeld. Er worden veel woorden gewijd aan de zogenaamde biobased economy, een woord dat lekker bekt en dat lekker internationaal klinkt, maar wat weinig om het lijf heeft. Net zoiets als de termen gasrotonde en zandmotor. 'We moeten iets met duurzaamheid', roept de regering. 'We hebben een grote haven', roept het bedrijfsleven'. 'Kom, laten we lekker zo veel mogelijk biomassa gaan aanvoeren naar Rotterdam, dan krijgen we een biobased economy en zijn we lekker modern bezig.' Zo werkt het natuurlijk niet. Het is het paard achter de wagen spannen.

Zoethoudertjes
Waar het om gaat is dat steeds meer producten gemaakt zullen gaan worden van plantaardige materialen. Dat gebeurt in die bedrijven en dat zal noodzakelijkerwijs heel langzaam gaan. Beetje bij beetje, met vallen en opstaan, zal het ene product na het andere verduurzaamd worden. Deze bedrijven moeten het dus doen. De vraag naar biomassa zal deze geleidelijke verduurzaming van de producten volgen. En oh ja, die biomassa kan dan in Rotterdam aangevoerd worden, of in Vlissingen of in Amsterdam. Dat doet niet ter zake. Zeggen dat je toe wil naar een biobased economy is een platitude, iets dat een nieuwe regering altijd kan roepen. Het klinkt goed, niemand is tegen maar je weet dat niemand tegen is juist omdat het zo weinig om het lijf heeft.

Doelfetisjisme
Er zijn veel andere voorbeelden van dergelijke zoethoudertjes of platitudes in het regeerakkoord, met name in de duurzaamheidsparagraaf. De doelstelling van het aandeel duurzame energie in het totale verbruik in 2020 gaat van 14% naar 16%. Die verhoging is er ongetwijfeld op verzoek van de PVDA gekomen. Het is ook zoiets dat je altijd kan roepen. Niemand die de heren er straks op kan afrekenen, want die zijn dan allang weg. Het doel zal niet gehaald worden, zelfs niet nu het budget voor de SDE verhoogd wordt. Ja, er kunnen op het laatste moment groencertificaten (certificaten van oorsprong) aangekocht worden in het buitenland, van eigenaren van waterkrachtcentrales die toch al draaien, maar dit heeft natuurlijk niets met verduurzaming van de Nederlandse economie te maken.

Internationaal
De grootste platitude is echter nog wel de stelling: "Wij streven internationaal naar een volledig duurzame energievoorziening in 2050." Ten eerste is dit slecht Nederlands. Er wordt waarschijnlijk bedoeld dat de regering er in internationaal verband naar gaat streven om een duurzame energievoorziening te realiseren. Ten tweede is het onmogelijk om het te halen. Het zou betekenen dat alle kolen- en gascentrales die er nu staan en nu nog gebouwd zijn ontmanteld zouden worden. Ten derde leidt het tot een hoop vragen.  Gaat de regering zich in internationaal verbond inzetten om de energievoorziening van heel de wereld te verduurzamen, of die in Europa? En wil dat zeggen dat de regering alleen naar verduurzaming van de energievoorziening streeft als dat in internationaal verband gebeurt? En dat terwijl de energievoorziening vooral iets is dat landelijk georganiseerd is?

Laf
Wat is dat eigenlijk: 'streven'? Is dat een poging wagen en het dan opgeven? Het is, al met al een laffe zin die ook alleen maar in het regeerakkoord is gekomen omdat die zo vaag is. Door het woordje 'internationaal' dekt de nieuwe regering zich alvast aan alle kanten in. Het kan straks zeggen; 'Ja, maar die andere landen doen niet mee, dan gaan wij ook niet onze energievoorziening verduurzamen.' Wat hier dus niet gezien wordt is dat verduurzamen niet alleen noodzakelijk is, ongeacht wat  andere landen doen, maar dat die zeer waarschijnlijk ook heel voordelig uitpakt voor Nederland, ons op een kennisvoorsprong kan zetten, op termijn tot een lagere energierekening kan leiden dan wat die anders zal worden en ons minder afhankelijk maakt van misdadige regimes in het buitenland. Zoals gezegd: het kabinet in wording heeft geen antwoord op de problemen van deze tijd. Het weet niet eens wat die problemen zijn.

Wordt vervolgd

Copyright © Geldengroen.net

Deel dit artikel

Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn